Sokrates stwierdził, że to w pojęciach zawarta jest cała wiedza, oraz istota rzeczy. Miał jednak w tym twierdzeniu na myśli kwestie etyczne - jeśli ktoś wie, czym jest dobro, to je czyni, wszelkie inne działania świadczą o braku wiedzy. Platon przejął odeń ten pogląd, jednak znacznie go rozszerzył, obejmując tą teorią wszelkie dziedziny. Platon uważał, że przedmiotem pojęć nie są konkretne przedmioty. Pojęcia bowiem są stałe i niezmienne. Przedmioty, rzeczy, to co odczuwamy nie jest stałe, bowiem bez ruchu zamiera wszelkie życie. Przedmiotem pojęć jest więc coś, czego my doświadczyć nie możemy - to "coś" to idea. Idea jest wedle Platona bytem, którego dostrzec nie możemy, a którego cechami są stałość i niezmienność. Pojęcia odnoszą się właśnie do idei, a nie do konkretnego przedmiotu. Idea jest czymś stałym, czymś niezmiennym. Widać tutaj echa eleackiego poglądu o tym, że byt jest stały i niezmienny. Poglądy Platona na ten temat wykształcone zostały również dlatego, że zajmował się matematyką oraz etyką, a te w świecie rzeczywistym są nienamacalne, a jednak istnieją, są czymś trwałym, czymś niezmiennym, czymś czego nie można przyrównać do przedmiotów, do rzeczy które oglądamy oczami, a jednak istnieją.